Destiny

امروز از اون روزهایی بود که اتفاق خیلی خاصی توش نیفتاد، ولی خب بی‌حاصل هم نبود :)

بخش زیادی از روزم بین کار و گزارش‌نویسی گذشت. یه مقدار کار، یه مقدار فکر کردن و بررسی کردن، کمی استراحت بینش و البته چندتا چالش کوچیک که مثل همیشه خودشون رو وسط کار نشون میدن.

در کل روز بدی نبود. حتی با اینکه حجم کار زیاد بود، حس نمی‌کنم امروز خیلی خسته‌کننده گذشته باشه. شاید چون بالاخره تونستم به بخشی از برنامه‌هایی که برای خودم داشتم برسم و کارهایی که باید انجام می‌دادم رو جلو ببرم.

فقط یک چیزی همچنان داره روی اعصابم میره؛ اینکه هنوز نتونستم دوره‌م رو دوباره جدی شروع کنم. هر روز میگم امروز دیگه شروعش می‌کنم، بعد حجم کار و بقیه برنامه‌ها میاد وسط و آخر روز می‌بینم باز هم عقب افتاده...

فکر کنم دیگه باید فردا یکم بیشتر به خودم سخت بگیرم و اجازه ندم این قسمت از برنامه‌م باز هم قربانی شلوغی روز بشه. بالاخره قرار نیست همیشه منتظر یه روز خلوت و ایده‌آل باشم که همه‌چیز مرتب بشه و بعد شروع کنم.

واقعیت اینه که همین روزهای معمولی و شلوغ همون زندگی واقعی‌ان؛ پر از کار، خستگی، عقب افتادن بعضی برنامه‌ها، جلو رفتن بعضی دیگه و کلی چالش ریز و درشت.

پس فعلاً همین که امروز رو جلو بردم، کافیه خودگرامی:)
فردا هم دوباره از نو. این بار با یکم جدیت بیشتر برای دوره و البته با چالش‌های جدید روزمرگی، راستی فردا برنامه پیاده رویی هم داریم، لبته تنها میرم:)

خوب، بله من امروز تنبلی کردم و چندبار زنگ هشدارم و قطع کردم و به جای زودبیدار شدن به خواب ادامه دادم:)

امروز هوا حسابی گرفته است و راستش اصلا حس زودتر بیدار شدن برای کار نبود، میدونم شاید حس عذاب وجدان بگیرم اما چنتا بررسی و انجام میدم و امروز و به خودم سخت نمیگیرم، شاید حتی بیشتر تایمم رو بزارم برای دیدن دوره. به قول یه دوست باید بیشتر از روز تعطیل برای خودمون استفاده کنیم خودگرامی...

امیدوارم هوا حسابی بارونی شه، دلم برای بارون تنگ شده. اگه بباره میرم بیرون و قدم میزنم:)

راستش دیشب خیلی دیر خوابیدم و تا شب مشغول کار بودم. صبح هم با حرف‌هایی که درباره ارشد پیش اومد، کلی به هم ریختم اما دوباره برگشتم و به کارم ادامه دادم.

به نظرم زیادی به این سرسخت بودن و ادامه دادن عادت کردم، نه؟!:)

امروز کار رو کمی زودتر تعطیل کردم. با اینکه هنوز کلی کار دیگه داشتم، اما دلم نمی‌خواست با خستگی ادامه بدم و برای همین کمی به خودم مرخصی دادم. فردا زودتر بیدار میشم و دوباره ادامه میدم.

حالم خوبه. حس می‌کنم دارم کم‌کم بخش‌های مختلف زندگیم رو سر و سامون میدم. سعی می‌کنم کمی بیشتر با خودم صادق باشم، حواسم به خودم باشه و تلاش کنم بهتر باشم و رشد کنم.

بعضی وقت‌ها همه چیز سخت و پیچیده میشه. کار می‌تونه با مسئولیت‌های جدید و چالش‌های بیشتری همراه باشه، درس و ادامه تحصیل هم همینطور. حتی ارتباطاتمون با دیگران هم ممکنه گاهی چالش‌برانگیز و سخت بشه.

میدونی خودگرامی، نمی‌گم که آمادگی کامل برای روبه‌رو شدن با هر چیزی که سرنوشت قراره سر راهم بذاره رو دارم، اما خب هنوزم دارم تلاش می‌کنم و ادامه میدم و فکر می‌کنم همین مهمه، مگه نه؟!

دوستت دارم بهترینِ من. تایم گذاشتن برای خودت رو فراموش نکن، چون شاید این یکی از بهترین سرمایه‌گذاری‌هایی باشه که برای هردومون می‌کنی، خودگرامی :)

خوب شب حدودا ساعت 3 بود که خوابیدم بعد تموم کردن بخشی از کارم و هیج جورا نتونستم زود تر از هشت بیدار شم. اما میدونی اصلا این بخش بد روزم نیست. دوباره نتیجه رو با اون همه زحمت رد کرده، اصلا دیگه نمیدونم چی رو باید اصلاح کنم به خصوص که اینبر گفته چرا اینقدر کامله من فقط اینا رو میخوام:/

بدترین پیامی که میتونستم اول صبح بگیرم. خسته ام خیلی و ذهنمم شلوغ. به جایی کار انگار باید شب رو میخوابیدم....

امروز به خواسته خانواده رفتیم بیرون و تازه برگشتیم. منم تازه دوباره نشستم سر کار تا جایی که میتونم کار کنم و بعد بخوابم...

راستش امروز شوهرخاله‌ام یه حرفی زد که یه جورایی منطقی بود. بهم گفت اگه میتونی بالینی بخونی، چرا میخوای یه سال دیگه بمونی؟ پیام نور شاید بتونه برات بهتر باشه. تست کن و تلاشت رو برای دکترا بزار.

از کجا معلوم چالش‌های سال بعد کمتر از امسال باشه؟ یه سال فاصله هست و توی یه سال کلی اتفاق ممکنه بیفته. شاید سال بعد شرایط سخت‌تر باشه و نتونم از پسش بربیام.

منطقی بود. شاید واقعاً باید اولویت‌هام رو بالینی، سلامت و کودکان استثنایی بزارم. نمیدونم... هرچی بیشتر فکر میکنم کمتر به نتیجه میرسم:)

در مورد کارمم دغدغه‌ام بیشتر و بیشتر شده. حجم کارا زیاده و میدونم یه بخشیش به خاطر کم شدن تمرکز و همچنین کاهش عملکرد خودمه. دوست دارم تو بهترین حالت خودم باشم و کم نزارم. میدونی کارم رو دوست دارم و نمیخوام از دستش بدم:)

فکر میکنم فعلاً برای این بخش فقط باید ادامه بدم و کمی ذهنم رو آزاد بزارم. نمیخوام انقدر با خودم و اتفاقات اطرافم کلنجار برم که تهش یه گره کور دستم بمونه...

میدونی خودِ گرامی من، من میتونم ادامه بدم. شاید گاهی ندونم چطور، شاید گاهی مضطرب بشم و سرعتم کم بشه، شاید حتی بعضی وقتا فکر کنم دارم کم میارم...

اما واقعیت اینه که تا الان کم نیاوردم.

و میدونی که ادامه میدم...

همین:)

خوب خوب، بازم جمعه رسید، البته که امروز رو کامل درگیر کار بودم با اینکه دیشب ساعت دو خوابیدم باز صبح زودتر بیدار شدم تا کارا رو تکمیل کنم:)

هفته آینده حسابی قراره شلوغ باشه و همکار ارشدم که دیروز حسابی برام خط و نشو کشیده، برای همین امروز تا حد توان باید کارام رو انجام بدم تا کمی تایم بخرم برای خودم. چون مادرگرام دارن نقشه میکشن که حتما این هفته باید برای پخت رب بریم....

البته داره نم نمک صدای برنامه ریزی های خاله محترم برای بعد از ظهر میاد،آقا من کار دارم، خدایی مجبورم نکنید امشبم بیدار بمونم، من نخوام جمعه به زور بیرون برم باید کی رو ببینم؟ اونم جایی که نه دوست دارم نه بهم خوش میگذره:/

بعد از یه وقفه دوباره برگشتم سر کار. لیست کارهام رو آماده کردم تا با ذهن بازتر، اولویت‌های امروز رو مشخص کنم و ببینم تا کجا می‌تونم پیش برم.

با اینکه ساعت از دوازده شب گذشته و احتمالاً این روز هنوز تموم نشده، سعی می‌کنم بخشی از کارها رو امروز جمع کنم و فردا بیشتر روی محتوا تمرکز کنم.

فقط باید حواسم باشه که خودم رو خیلی خسته نکنم :)
گاهی لازم نیست همه چیز همین امشب تمام بشه؛ مهم اینه که دوباره شروع کردم و دارم قدم‌به‌قدم جلو می‌رم. میخوام بهترین خودم باشم خودگرامی:)